تنها قدم میزنم کف خیابون
حالم خوب نیس نمیشم هیچ جوری من اروم
میگردم کف ذهنم دنبال یه دلیل
که چجوری شد همه چیمون انقده داغون
صدا تو مخم داره میپیچه
میگه نیمدی جای درست توی دنیامون
بهش میگم اینکه نیست تقصیره من
میگه میدونم مثه همیم ما دوتامون
فک به فردا، تک و تنها، گیر افتادم من لا به لای دردا
نیستش انگیزه، شب زود صب میشه
منم یه جوونه کاملا بی فردا
رد میشم از ادمای بی رحم
ازونایی که چشم ندارن حالتو ببینن
از همونا که خواب تورو دیدن
دنبال اینن یه روز بیاد جای تو بشینن
تکرار لوپ ساعت
با خودم کردم کودتاام
که دیگه نیاد نگذره روز تازم
با اینکه تو کف خوابی هنوز مود شاهم
نمیتونم بگذرم ازش
فکر درگیره آخه یکسره همش
تو ذهنم که جون گرفتم
ولی نفهمیدم از تو روح شده فلج
خونه منو پسم زد
خیابونم بهم بد فن زد
داستان ی پسر شاد و شنگول
سرحال بود ولی از دست رفت
حالا خوب یا بد
هرچی بود گذشت
کردم تموم اگه بحثی بود بازم
نامه لا آتیشای مغز میسوخت واسم
منم که روز به روز بد میشد فازم
هرسری تو ی جمعی
میگن پسره چه باحاله فاز خل ردی
خبر ندارن از درون من
نمیدونن مغز بعد سال ها شده تعطیل
یاد گرفتم هرطوری شد
نرم لای حرف زور چرت بیخود
خود خوری دیگه شده بود عادت
تا ی صدا از درون بهم گفت زندگی کن
رد میشم از ادمای بی رحم
ازونایی که چشم ندارن حالتو ببینن
از همونا که خواب تورو دیدن
دنبال اینن یه روز بیاد جای تو بشینن